Η πόλη της Νέας Ιωνίας από την ίδρυσή της, ως προσφυγικός οικισμός έως σήμερα, είναι ένα μελίσσι κοινωνικών ζυμώσεων με βιομηχανική ανάπτυξη, που ταχύτατα εξελίχθηκε σε ζωντανό εμπορικό κέντρο, χωρίς να χάσει στιγμή την προσωπικότητα μιας πόλης με γνήσια ιστορία. Είναι μια μεγάλη πόλη με τεκταινόμενα, συμμετοχή σε συλλογικότητες και κινηματικές διαδικασίες, παρά τα όποια της προβλήματα, μικρά ή μεγάλα.
Οι Νέο Ιωνιώτες είμαστε δραστήριος, ενεργός πληθυσμός, συμμετέχουμε στα κοινά, όμως τηρούμε κάποτε στάση αναμονής. Σαν κάτι να περιμένουμε. Τι περιμένουμε τελικά να συμβεί; Θα έλεγα πως θέλουμε μαζικά να αυξήσουμε την τοπική ικανότητά μας να διαχειριστούμε αλλαγές στο κράτος, στην τοπική αυτοδιοίκηση, στον ιδιωτικό τομέα και να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις που η κρίση έφερε. Να μάθουμε, να συνειδητοποιήσουμε ότι η ευημερία, η αύξηση της απασχόλησης, το υψηλό επίπεδο αστικού περιβάλλοντος είναι σημεία αλληλένδετα. Είμαστε όλοι κρίκοι της ίδιας αλυσίδας και δεν περισσεύει κανείς. Γνώμη μου είναι πως η ποιότητα περιβάλλοντος στην Ιωνία μπορεί να γίνει ανταγωνιστικό πλεονέκτημα που προκύπτει από το τρίπτυχο «αγορά – ισόρροπη κοινωνική ένταξη – οικονομική ευημερία».
Άλλο βασικό ζητούμενο, η οικονομική αυτοτέλεια της αυτοδιοίκησης, ώστε να ενισχυθεί η τοπική κοινωνία και η ποιότητα ζωής σ’ αυτή. Ξεκινώντας από την προσχολική και φτάνοντας έως την τρίτη ηλικία, πιστεύω ότι στην Ιωνία χρειάζεται ένα πλέγμα δομών υποστήριξης και συνδρομής των συμπολιτών μας σε ανάγκη. Κάποτε τα λέγαμε προνοιακά προγράμματα, γηροκομεία, μετά δομές, στο μέλλον ίσως υπάρξει άλλη ονομασία. Το ζητούμενο είναι η αυτοδιοίκηση και οι άνθρωποί της να βοηθούν τους δημότες. Και τα ζώα. Μην τα ξεχνάμε στιγμή. Κάθε πράξη και παροχή βοήθειας είναι ουσιαστική και καθένας μας βάζει το λιθαράκι του για να φέρει μια ισορροπία στη σκληρή αυτή κοινωνία, επιλέγοντας να βοηθήσει.
Τώρα περισσότερο από ποτέ χρειαζόμαστε νέους τρόπους διαχείρισης για να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα της πόλης μας. Εννοώ να αλλάξουμε απόψεις και συμπεριφορές. Να φύγουμε από το «όσα κλείνει η πόρτα μας» και να λειτουργήσουμε συλλογικά, με ενδιαφέρον και αλληλεγγύη για τον συνδημότη. Χρειαζόμαστε να αυξήσουμε την αλληλεγγύη. Σε αυτήν επενδύω προσωπικά. Σε μια Ιωνία με ικανοποιητικό επίπεδο ζωής, ελεύθερους χώρους και πράσινο περιβάλλον, με ελεγχόμενη στάθμευση και λιγότερη κίνηση στο κέντρο της πόλης μας στις ώρες αιχμής. Υπάρχουν πολλά που μπορούν και πρέπει να βελτιωθούν. Καιρός είναι να θυμίσουμε πρώτα στον εαυτό μας ότι χρειάζεται προσωπικός αγώνας για να καταφέρει μια κοινωνία να εξελιχθεί, πριν εξελιχθεί.
Πέρα από όλα είναι χρέος καθενός μας να συμμετέχουμε ενεργά στα κοινά. Για το καλύτερο αποτέλεσμα.
