Δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι έφυγες. Ζωντανός, δραστήριος άνθρωπος, πάλεψες γενναία μέχρι το τέλος, τώρα σίγουρα ησύχασες.
Ήσουν άνθρωπος της γης και του μόχθου. Πάντα δοτικός σε στιγμές χαράς και λύπης, τίμησες την οικογένειά μας και τους φίλους σου, όσα χρόνια σε θυμάμαι. Απλός, αυθεντικός, με καθαρή ψυχή και χέρια που έμαθαν να δουλεύουν τίμια. Το ψευδώνυμό σου, «Ψιψίνας», μου έφερνε αυθόρμητα γέλιο. Σήμερα, κοιτάζοντάς τη φωτογραφία μας ξανά, χαμογελώ με την ίδια ζεστασιά. Ίσως γιατί είχε κάτι από εσένα αυτό το όνομα: μια σπιρτάδα και ένα βλέμμα που δύσκολα ξεχνιέται.
Πέρυσι το καλοκαίρι ήταν η τελευταία φορά που ήρθαμε να σε συναντήσουμε. Κανείς μας δεν γνώριζε ότι δεν θα υπήρχε επόμενη. Θα σε θυμόμαστε όμως πάντα για το χαμόγελό σου, την καλοσύνη και την ανοιχτή καρδιά σου. Καλό κουράγιο στα παιδιά σου, την σύζυγό και την αδελφή σου. Να έχουν δύναμη να κρατήσουν ζωντανή τη μνήμη σου.
Αύριο θα σε αποχαιρετήσουμε στη γενέτειρά σου, τις Λίμνες Αργολίδας. Τον τόπο που αγάπησες και ποτέ δεν εγκατέλειψες. Εκεί ανήκεις κι εκεί θα επιστρέφει η μνήμη σου, στους συγγενείς μας, τα χώματα που περπάτησες, τις ιστορίες που έγραψες από παιδί μέχρι και σήμερα που πέταξες.
Καλό σου ταξίδι, Γιάννη.
Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ
