Μετά και το τελευταίο περιστατικό συμμοριακής βίας, η συζήτηση για τη νέα γενιά δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στην εκπαίδευση, στις επιδόσεις και στους τίτλους σπουδών.

Σε μια περίοδο όπου τα κρούσματα βίας μεταξύ ανηλίκων, ο εκφοβισμός και η κοινωνική αποξένωση προκαλούν εύλογο προβληματισμό, αξίζει να στρέψουμε την προσοχή μας σε έναν παράγοντα που υποτιμάται: την ανάγκη των παιδιών να ανήκουν σε υγιείς ομάδες και κοινότητες. Μέσα στις ομάδες τα παιδιά δεν μαθαίνουν μόνο μαθηματικά, γλώσσες ή δεξιότητες. Μαθαίνουν κάτι πολύ πιο σημαντικό: να συνυπάρχουν.

Η επιστημονική έρευνα δείχνει ότι οι ισχυροί κοινωνικοί δεσμοί λειτουργούν προστατευτικά για τους ανηλίκους. Τα παιδιά που αναπτύσσουν σχέσεις εμπιστοσύνης με συνομηλίκους και ενήλικες αναφοράς έχουν περισσότερες πιθανότητες να εκφράσουν έγκαιρα τους φόβους τους, ν’ αναζητήσουν βοήθεια, όταν τη χρειάζονται και ν’ αναγνωρίσουν συμπεριφορές που τα βλάπτουν. Αντίθετα, η απομόνωση, η έλλειψη ουσιαστικής συμμετοχής και η απουσία αισθήματος του «ανήκειν» μπορούν να ενισχύσουν τη σιωπή, τη δυσκολία επικοινωνίας και την κοινωνική απομάκρυνση. Η αντιμετώπιση της ανήλικης βίας δεν είναι μόνο ζήτημα κυρώσεων ή ελέγχου. Είναι πρωτίστως ζήτημα πρόληψης. Και η πρόληψη ξεκινά όταν δημιουργούμε περιβάλλοντα, όπου τα παιδιά μαθαίνουν να συνεργάζονται, να σέβονται τη διαφορετικότητα, να επιλύουν συγκρούσεις και να αισθάνονται ότι έχουν θέση μέσα σε ένα σύνολο.

Αν θέλουμε ενήλικες που να μπορούν να επικοινωνούν, να συνεργάζονται, να στηρίζουν και να στηρίζονται, οφείλουμε να προσφέρουμε σήμερα στα παιδιά μας ευκαιρίες να ανήκουν σε ομάδες, να χτίζουν σχέσεις και να μεγαλώνουν μέσα σε κοινότητες.