Πενήντα δύο χρόνια μετά, όλες οι γενιές τιμούμε την ιστορική εξέγερση, στο μνημείο πεσόντων, ως ελάχιστη ένδειξη ευγνωμοσύνης στους αγωνιστές της ελευθερίας και του αντιδικτατορικού αγώνα.

ΖΕΙ όχι μόνο ως πανεθνική μνήμη, αλλά και ως εσωτερική αναγκαιότητα που πηγάζει μέσα από την κοινωνία.

ΖΕΙ μέσα από τους αγώνες για ελευθερία, δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη.

Τα ιδανικά αυτά δεν χαρίζονται.

Ας κρατήσουμε αυτό το Πολυτεχνείο.