107 χρόνια μετά τη Γενοκτονία των Ποντίων, το αίτημα για διεθνή αναγνώριση παραμένει ζωντανό, επίκαιρο και επιτακτικό. Χιλιάδες οικογένειες ξεριζώθηκαν βίαια από τις πατρογονικές τους εστίες, άνθρωποι χάθηκαν μέσα από σφαγές, διώξεις και πορείες θανάτου, με τη συνενοχή τουρκικών στρατευμάτων και κουρδικών πολιτοφυλακών.

Σήμερα, σε μια εποχή όπου ο πόλεμος, ο φόβος και ο βίαιος εκτοπισμός λαών επιστρέφουν ξανά στη διεθνή πραγματικότητα, η διατήρηση της ιστορικής μνήμης δεν αφορά μόνο τους Έλληνες του Πόντου. Αποτελεί χρέος απέναντι στην ανθρωπότητα και ασπίδα στη λήθη, ώστε να μην επιτραπεί ποτέ ξανά η επανάληψη τέτοιων εγκλημάτων.

Οι χθεσινές και σημερινές εκδηλώσεις μνήμης για τα θύματα της Ποντιακής Γενοκτονίας δεν είναι μόνο ένας φόρος τιμής προς το παρελθόν. Είναι μια υπόσχεση ότι η ιστορική αλήθεια δεν θα σβήσει, όσο υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται, τιμούν και συνεχίζουν να μεταφέρουν τη μνήμη στις επόμενες γενιές.

Γιατί οι λαοί μπορεί να πληγώνονται, αλλά δεν χάνονται όσο κρατούν ζωντανή την ιστορία, την ταυτότητα και την ψυχή τους